Sony Ericsson xperia x8, to mój pierwszy telefon, z którego oprogramowaniem mogę robić, co tylko ma dusza zapragnie. To także telefon, który funkcjonalnie jest dla mnie ideałem. Bo więcej mu nie potrzeba. I ja niczego więcej nie wymagam od niego.

Odebrałem go z salonu PLAY, miesiąc przed zakończeniem mojej umowy w sieci Era, z której od dawna chciałem już uciec. Telefon wziąłem w ofercie Mixtura na kartę, 30 doładowań po 30 złotych, płacąc za telefon 250 złotych. Czy opłaciło się? Póki co tak. Korzystam z niego już miesiąc, znam go bardzo dobrze. Ale wciąż odkrywam nowe jego funkcje, rozszerzalne dzięki oprogramowaniu, które już na tym blogu chwaliłem – mowa oczywiście o mobilnym systemie operacyjnym Google Android. Jednak kwestia oprogramowania, to temat rzeka. Mógłbym o niej pisać i pisać. Dlatego w tej recenzji zostawiłem ją na deser – na sam koniec. A ponieważ jest to recenzja sprzętu – przedstawię najpierw specyfikację tego telefonu. Następnie zajmiemy się ekranem, dźwiękami. Jako przedostatni temat poruszona będzie obudowa.

Specyfikacja

Telefon jest szybki. Bardzo szybki. Wspomniałem już we wpisie o Androidzie, że system operacyjny zainstalowany w x8 robi bardzo duży bałagan na karcie pamięci (każdy Android tak ma). Mimo to potrafi świetnie zarządzać swoją pamięcią RAM, pliki odnajduje bardzo szybko, nawet na karcie 8 GB i nawet przy tak dużej karcie pamięci telefon nie łapie „zwiech”. Jest więc to pierwszy plus, jaki trzeba przyznać temu telefonowi.

Nie jestem zwolennikiem ciągłego bawienia się telefonem, jeśli nie muszę, lub jeśli nie mam ochoty. Zwykle podniecenie nowym telefonem trwa tylko kilka chwil i wraca po kilku godzinach – najczęściej wtedy, gdy sprzęt jest już podłączony pod ładowarkę i nie muszę się przejmować pytaniem: jak szybko padnie mi bateria? Dlatego telefon na baterii wytrzymuje maksymalnie 60 godzin, w moim użytkowaniu. Odkąd go posiadam, moim „rekordem” zabawy na telefonie działającym na baterii były 3 godziny.

Telefon ma wbudowane 128 mb pamięci wewnętrznej, z możliwością rozszerzenia jej nawet do 16 GB dzięki karcie MicroSD (w zestawie wraz z telefonem dostajemy kartę o pojemności 2 GB). Wbudowana pamięć RAM wynosi 168 MB, dla użytkownika zostaje około 55 MB. Procesor taktowany jest zegarem 600 MHz.

Sony Ericsson xperia x8 robi zadowalające mnie zdjęcia, aparatem 3,15 (3,2) mpix. Filmy nagrywane wbudowanym z tyłu obiektywem może i nie są w jakości HD, jednak są bardzo płynne, a dźwięk bardzo wyrazisty. Chyba aż za bardzo wyrazisty.

Zdjęcia zrobione standardową aplikacją obsługującą aparat w telefonie są dobre, są zadowalające. Są po prostu w porządku. Jednak Android pozwala na instalowanie aplikacji, które rozszerzą funkcje aparatu (oraz inne funkcje telefonu, lub samego systemu). Bo trzeba przyznać, że ilość dostępnych opcji konfiguracyjnych aparatu w tym telefonie jest bardzo słaba i ogranicza się do przełączenia jakości zdjęcia i filmu oraz przełączenia z trybu aparatu na tryb kamery. Aplikacje pozwalają na nieco więcej.

Pierwsze zdjęcie, to standardowe zrobione aplikacją od Androida. Następne jest wykonane aplikacją Camera360, z ubarwieniem dolnej części zdjęcia. Trzecie zdjęcie również zostało wykonane aplikacją Camera360 z ustawieniem odcieni szarości – coś, co powinno być domyślnie w aparacie od Androida. A nie ma. Ostatnie, czwarte zdjęcie, to „wybajerowane” efektami, wykonane programem FxCamera zdjęcie z balkonu mojego pokoju.

GPS? Jest. Wifi? Jest. Radio FM z funkcją RDS? Jest. 3G? Jest. Czegóż więc chcieć więcej? Odpowiedniego pakietu internetowego od operatora. Myślę, że w PLAY nie będzie z tym problemu. Może się mylę?

Ekran

Matryca nie jest bardzo duża, nie jest też mała. Jestem przekonany, że jest wystarczająca, dopasowana do ilości komunikatów wyświetlających się w pojedynczych oknach dialogowych systemu operacyjnego. Pojemnościowy ekran o przekątnej 3 cali jest więc dobrą i optymalną propozycją dla każdego użytkownika. Tzw. „pikselozy” nie jesteśmy w stanie zauważyć, bez zbliżenia oka do telefonu na odległość około 10 centymetrów. Na szczęście to utrapienie fanów telefonów od Apple ;)

Utrapieniem nie jest także poruszanie palcem po ekranie. Co prawda smugi zostają (często przy wygaszonym ekranie telefonu są ona bardzo widoczne), jednak telefon jest bardzo czuły. Oczywiście w tej kwestii zwycięzcą nadal zostaje iPhone i iPad, ale nie mam nic do zarzucenia Sony Ericssonowi. Przynajmniej poruszanie się po ekranie nie wymusza na mnie lekkiego dociskania szybki telefonu – jak to miało miejsce w przypadku telefonu Samsung Avila (wersja bez GPS, ale z GPS też ssie…). Telefon robi, co mu każę.

Jedna jest tylko smutna kwestia do poruszenia w tym temacie – pisząc coś, na przykład na Facebooku często jest tak, że klawiatura zasłania bardzo wiele miejsca na ekranie. Więcej, niż połowę. Na pewno jest to uciążliwe i niewygodne. Ale jakoś trzeba przeżyć i z tym. Podobnie jest tutaj w przypadku Android Market. Jeszcze tylko te pisanie smsów jakoś daje radę, ale wygląda to raczej na granicy wytrzymania.

Dźwięki

Przede wszystkim – dźwięk jest bardzo czysty, a telefon głośno nadaje. Po podłączeniu słuchawek mamy możliwość odtwarzania radia (dodam, że przed aktualizacją z wersji 2.1 do 2.1-update1 nie miałem aplikacji Radio). W słuchawkach dźwięk jest dobitny, czysty. Same słuchawki zresztą są świetnie, są douszne, lecz nie z tymi gumkami, co to je się wpycha głęboko do ucha. I dobrze, bo nie lubię takowych.

Dźwięków w telefonie jest bardzo dużo. Począwszy od dźwięków połączeń przychodzących przez dźwięki alarmu (tudzież budzika) aż po dźwięki powiadomień. Wgrałem sobie system 2.2.1 i tam dźwięków jest o niebo więcej, niż w 2.1. Ale to nic. Odtwarzacz muzyki jest w porządku. Odtwarza muzykę w tle (co w dzisiejszych czasach nie jest już żadną nowością i bajerem) oraz obsługuje playlisty oraz okładki. To bardzo dobrze – mówię to ja, wielbiciel znakowania wszystkich albumów okładkami :)

Obudowa

Telefon nie jest wielki. Gabarytami mieści się między Sony Erocssonem xperia x10 mini pro, a iPhone 3GS. W dłoniach leży bardzo dobrze, zarówno podczas zwykłego użytkowania, jak i podczas robienia zdjęć (nagrywania filmów), czy telefonowaniu.

Są ludzie, którzy zarzucają temu telefonowi, że źle leży w rękach podczas rozmawiania przez niego. Ja zaświadczam, że jest wręcz odwrotnie. Telefon trzyma się ręki. Jedyne problemy, jakie mogą wystąpić, to wciśnięcie dolnych przycisków. Użytkownik musi mieć bardzo giętki kciuk, aby dostać się do przycisku Back. Naprawdę.

Następna sprawa, to skrzypiąca tylna obudowa u dołu. Ona pod naciskiem naprawdę skrzypi. Nie wiem, czy to ja coś zepsułem (całkiem przypadkowo, przyrzekam!), ale jest pół milimetra odstępu między pokrywą baterii, a ścianką, do której powinna ona idealnie przylegać. Pół milimetra, to naprawdę niewiele, jednak w tym przypadku jest to naprawdę uciążliwe i czuje się tę odległość.

Bardzo, ale to bardzo bardzo bardzo podoba mi się czujnik zbliżeniowy (po lewej stronie głośnika, na górnej części przedniego panelu), dzięki któremu podczas rozmowy telefonicznej po przyłożeniu palca (a więc głowy, w przypadku telefonowania) ekran się wygasza, co chroni ekran i dostępne na nim aktywne przyciski przed… Przyciśnięciem ich. Tutaj plus dla twórców. To naprawdę mi się podoba.

Oprogramowanie

Po pierwsze – domyślnie wgrane oprogramowanie przez Sony Ericssona jest w porządku. Nic do niego mam. Jest ładne, estetyczne. No i intuicyjne. W rogach najważniejsze funkcje, które każdy może sobie dostosować. Przesuwając palcem na boki mamy odpowiednie pulpity. Po przesunięciu w dół mamy aplikacje. Wszystko super, łatwo. Jednak chciałoby się czegoś innego, na siłę szukałem tego wszystkiego w jednym miejscu – jak w HTC: odblokowuję telefon i mam kilka najważniejszych opcji, panel powiadomień na górze, zegar, aplikacje. Wszystko w jednym miejscu. Odpowiednia aplikacja potrafi wszystko zmienić ;) Mowa o LauncherPro, który nie wymaga roota.

Ale piękne życie pojawia się po rootowaniu systemu :)

Po drugie – aparat. No tutaj Sony Ericsson poległo. Całkowicie. I choć podoba mi się świetna integracja z serwisami społecznościowymi (zrobione zdjęcie mogę wysłać gdzie tylko się da: Facebooki, blipy, gmaile…) to jednak nadal uważam, że brak auto-focusa i zooma w aparacie to strzał w kolano. A szkoda, bo mogłoby być bardzo bardzo super…

Po trzecie – uciekaj do lepszej wersji. Dlaczego? Przede wszystkim zauważalny wzrost wydajności telefonu. 2.1 zainstalowany przez Sony Ericssona dawał mi niecałe 50 MB wolnej pamięci po zabiciu niepotrzebnych procesów. Własnoręcznie zainstalowany 2.2.1 daje mi nawet 68 megabajty tej pamięci! Do tego nowy wygląd, nowe aplikacje. I nowe funkcje w telefonie. Teraz mam lepszą pracę z GPS i procentowy pomiar baterii. Do tego wszystko jest jeszcze łatwiejsze, niż w przypadku 2.1. Serio.

Androida bardzo sobie cenię. Zresztą już o tym wspominałem.

Podsumowanie

Jak już dałem do zrozumienia na początku tekstu – jest to pierwszy telefon, z którego jestem naprawdę zadowolony. I nie chodzi tylko o wygląd, a o to, co powinno być ważne dla każdego człowieka – wnętrze. Lubię, gdy mogę zrobić coś po swojemu – zmieniać, kasować, ustawiać. Modyfikować i dostosowywać do siebie, bez narzucanych mi rozwiązań przez firmy instalujące niemodyfikowalne systemy. Smukły kształt i uczucie, że telefon jest w kieszeni i nie zniknął (jeszcze), to drugie.

Telefon – choć staje się coraz bardziej popularniejszy nadal jest wart polecenia. Nie powinien nikomu się znudzić. Mi nie może tak szybko (przez najbliższe 3 lata).